Labirynt - Remigiusz Mróz

 Po ostatniej książce Gerardem Endligiem, do "Labiryntu" żywiłam ogromne oczekiwania. Nie spodziewałam się że na początku akcji, treść będzie przedstawiała wątki związane z Gerardem kilka lat wstecz. Z jednej strony ciekawy zabieg literacki, a z drugiej nie zaskoczyło mnie to w pozytywnym znaczeniu.

Jednakże od samego początku jest wyczuwalny styl pisania Mroza. Niekonwencjonalna zagadka, niesamowicie trudna do rozwiązania. W związku z tym, że nie poczułam przyciągania magnetycznego do książki, początek bardzo mnie znużył. Jednakże długo nie musiałam czekać, do poruszenia wątku dziejącego się w obecnych czasach. Wątek ten, przeplata się z sprawą z przeszłości. W związku z tym wydarzenia naprzemiennie są przedstawione w dwóch perspektywach czasowych.

"Labirynt" przede wszystkim charakteryzuje się klimatem tajemnic, niedopowiedzeń. Akcja jest mniej porywista niż w poprzednich częściach, ale wątek zaczęty w "Kabaliście", na tyle mnie zainteresował, że chciałam koniecznie poznać rozwiązanie zagadki.

Ku mojemu szczęściu sprawa, w pewnym momencie nabrała tempa i ognia. Dużo się dzieje, dynamika akcji wręcz eksplodowała. Aż dotarłam do finału tych makabrycznych zdarzeń. Finał nie do końca mnie przekonał. Zabrakło mi elementu, który by spowodował efekt wow.

Wyobraźnia nie ma granic. Autor przekracza wszelkie możliwe granice. Aczkolwiek występują elementy znane z innych książek autora.

Moim zdaniem, "Labirynt" to najsłabsza książka z całego cyklu. Wydarzenia mnie nie pochłonęły. Treść w większości mnie nudziła. Brakowało mi emocji i zdecydowanie bardziej żywszej i ciekawej akcji. Intryga mocno skomplikowana, ale mało w niej elementów, które wbiły by fotel. Wątek z przeszłości mocno rozciągnięty, co wpłynęło na jakość książki.